[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΣΙΚΙΝΟ]

Σίκινος

Η Σίκινος μοιράζεται την ίδια ιστορία με τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων. Εξαιτίας της εκτεταμένης αμπελοκαλλιέργειας που άνθιζε στο νησί, πήρε το όνομα Οινόη.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, στο νησί κατέφυγε ο βασιλιάς της Λήμνου Θόας.
Από την ένωση του Θόα με μια νεράιδα γεννήθηκε ο Σίκινος κι από αυτόν πήρε το όνομα του το νησί .

Η Χώρα είναι από τις ομορφότερες τοποθεσίες των Κυκλάδων. Το νησί δέχθηκε αλλεπάλληλες επιδρομές με μεγαλύτερη αυτή του 1774 από τον Βαρβαρόσα. Στην Φραγκοκρατία προσαρτήθηκε στο δουκάτο της Νάξου. Τον 17ο αι. ακολούθησαν οι Ρώσοι. Από το 1537 μέχρι το 1821 βρισκόταν κάτω από τουρκική διοίκηση. Το 1830 ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Το νησί αποικήθηκε από τους Αθηναίους, τους Μακεδόνες, τους Πτολεμαίους της Αιγύπτου και τους Ρωμαίους. Στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια χρησίμευε ως τόπος εξορίας. Τα σημαντικότερα μέρη της Σικίνου είναι η Χώρα και το Κάστρο . Απέχουν μεταξύ τους μερικές εκατοντάδες μέτρα . Μεγάλος αριθμός των σπιτιών και των δύο οικισμών δεν κατοικείται σήμερα λόγω της συνεχούς μείωσης του πληθυσμού .Τα τελευταία μάλιστα χρόνια οι κάτοικοι συγκεντρώνονται στο Κάστρο, εγκαταλείποντας την Χώρα. Από τα κυριότερα αξιοθέατα του νησιού είναι το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής που μοιάζει με φρούριο και κάποτε χρησίμευε ως καταφύγιο των κατοίκων από τις επιδρομές των πειρατών. Εγκαταλείφθηκε από το 1834. Στη μέση του μοναστηριού δεσπόζει η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής.

Η Σίκινος έχει διατηρήσει τις παραδόσεις και τα έθιμα της και έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός τυπικού νησιού των Κυκλάδων.
 

<επιστροφή>