[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ]

Πρέβεζα

Ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός της Κασσοπαίας, του ανεξάρτητου κράτους, που ίδρυσε μια θεσπρωτική φυλή, η οποία αποσπάστηκε από τους υπόλοιπους Θεσπρωτούς γύρω στο 400 π. Χ. Το μέγεθος της αρχαίας πόλης, η αγορά της, τα δύο θέατρα και το πρυτανείο που έφεραν στο φως οι ανασκαφές, δείχνουν ότι αποτελούσε το πολιτιστικό κέντρο της φυλής αυτής. Πρόσφατες ανασκαφές δείχνουν επίσης ότι το μέρος είχε κατοικηθεί από την εποχή του Χαλκού.

Το Βουχέτιο ήταν το επίνειο στον Αμβρακικό του αποικιακού κράτους των Ηλείων, με πρωτεύουσα την Πανδοσία στην πεδιάδα του Αχέροντα. Στο α΄ μισό του 4ου αι. π.Χ. ο οικισμός επεκτάθηκε. Το 343/2 π.Χ., όταν το αποικιακό κράτος των Ηλείων καταλύθηκε και οι αποικίες παραχωρήθηκαν στους Ηπειρώτες, ο οικισμός βρίσκεται στη μεγαλύτερη ακμή του. Σε αυτή την περίοδο αναφέρεται το Βουχέτιο με τον χαρακτηρισμό «πολύχνιον». Ο οικισμός είναι μία από τις 70 Ηπειρωτικές πόλεις που κατέστρεψαν οι Ρωμαίοι. Η ίδρυση και ο συνοικισμός της Νικόπολης έδωσαν το τελειωτικό πλήγμα στον οικισμό και σιγά-σιγά ερημώθηκε. Ίσως στον 9ο αι., ασφαλώς όμως στο 13ο ή 14ο αι. μ.Χ., μία μικρή πολιτεία ιδρύθηκε σε εκείνο το σημείο και τα ερειπωμένα τείχη της επισκευάσθηκαν και ενισχύθηκαν. Η ιδιαίτερη στρατηγική θέση της τοποθεσίας φαίνεται καθαρά την εποχή των δικτατόρων, όταν έπαιξε σημαντικό ρόλο ως φρούριο στους αγώνες μεταξύ των βυζαντινών τυράννων της Ηπείρου και των αυτοκρατόρων της Κωνσταντινούπολης.

Η αρχαία Νικόπολη βρίσκεται στην χερσόνησο της Πρέβεζας. Ιδρύθηκε από τον Οκταβιανό, μετά την ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ., όταν οι κάτοικοι των γειτονικών πόλεων της Ηπείρου, της Λευκάδας και τμήματος της Αιτωλοακαρνανίας, οδηγήθηκαν σε αναγκαστικό συνοικισμό της περιοχής.

Η Πρέβεζα κατακτήθηκε πολλές φορές από τους Τούρκους, Ενετούς και Γάλλους, όπως και πολλούς άλλους. Υπό την κυριαρχία των Ενετών και του Αλή Πασά η Πρέβεζα ευημέρησε και μετατράπηκε σε πόλη. Και οι δύο κυρίαρχοι έχτισαν κάστρα στην περιοχή για να την προστατέψουν, τα οποία διασώζονται μέχρι σήμερα.

Πολλοί διανοούμενοι της εποχής, όπως ο Επίκτητος ( 89 μ.Χ.) πέρασαν από την Νικόπολη. Η πόλη συνέχισε να κατοικείται την Βυζαντινή περίοδο. Τα αναστηλωτικά έργα που πραγματοποιήθηκαν σε μνημεία των ρωμαϊκών χρόνων (1ος-4ος αι. μ.Χ.), περιλαμβάνουν στερεωτικές εργασίες στο Ωδείο (1969-72), στις βόρειες Θέρμες (1973-74), στο Νυμφαίο (1975), στο Μεγάλο Θέατρο, το ρωμαϊκό τείχος και στην οικία του Μάνιου Αντωνίνου (1978-84). Επιπλέον στο διάστημα αυτό ολοκληρώθηκε η συντήρηση των ψηφιδωτών, στην ίδια οικία. Λίγο πιο πέρα προχωρώντας νότια βρίσκουμε το ιστορικό χωριό Καμαρίνα, το φυσικό μπαλκόνι της περιοχής, όπου δεσπόζει επιβλητικό το μνημείο στον Ιερό βράχο, μνημείο που έγινε σύμβολο αγάπης προς τη Ελευθερία και μας θυμίζει τη θυσία των Σουλιώτισσων τον Δεκέμβριο του 1802, όπου προτίμησαν να πέσουν στον γκρεμό αγκαλιά με τα παιδιά τους παρά να παραδοθούν στα ασκέρια του Αλή Πασά όχι μόνο για την περηφάνια τους αλλά και για την αγάπη που έτρεφαν στη γη τους. Εκεί κοντά βρίσκονται τα θεμέλια ενός περιφερειακού ναού του 4ου αι. π. Χ. πιθανόν αφιερωμένου στην θεά Αφροδίτη.

Η Πρέβεζα ήταν το κύριο εμπορικό κέντρο της Ηπείρου μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και γι’ αυτό το λόγο προσέλκυσε ανθρώπους από την Ήπειρο και τα νησιά του Ιονίου. Η ιταλική κοινότητα ήταν επίσης ισχυρή με μία καθολική εκκλησία που διασώζεται ακόμα, η οποία χτίστηκε το 1568.
 

<επιστροφή>