[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ]

Πάρος

Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο πρώτος έποικος στο νησί ήταν ο Κρητικός Αλκαίος, ο οποίος έχτισε την πρώτη πόλη στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η Παροικιά. Οι Κρητικοί σύντομα ανακάλυψαν ότι η Πάρος διέθετε ασφαλή λιμάνια και η γεωγραφική της θέση στο κέντρο των Κυκλάδων ήταν μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Η ασφάλεια των λιμανιών της και οι εύφορες πεδιάδες της ήταν οι λόγοι για τους οποίους οι Κρήτες του Μίνωα τη χρησιμοποίησαν ως ναύσταθμο για τη μεγάλη ναυτική τους δύναμη.

Όταν κατέφθασαν οι Ίωνες στο νησί γύρω στο 1100 π.Χ. η Πάρος βρισκόταν ακόμα στα χέρια των Κρητικών. Μετά από αρχικές ήττες, οι Ίωνες τελικά κατάφεραν να κατακτήσουν το νησί και να καταστρέψουν τον Κρητικό πολιτισμό. Παρόλα αυτά όμως, αρχαιολογικές ανασκαφές έδειξαν ότι η Πάρος κατά τη διάρκεια της Μινωικής περιόδου είχε γνωρίσει σημαντική ανάπτυξη.

Λίγο αργότερα, γύρω στο 1000 π.Χ. κατέφτασαν οι Αρκάδες στο νησί με αρχηγό τον Πάρο, από τον οποίο πήρε και το όνομά της η Πάρος. Οι Αρκάδες μαζί με τους Ίωνες συνεργάστηκαν και έτσι δημιουργήθηκε μια έξυπνη στρατηγική που οδήγησε στην ανάπτυξη της γεωργίας στο νησί και την εξάπλωση του πολιτισμού του ως την γειτονική Αντίπαρο, που τότε ονομαζόταν Ωλίαρος.

Όταν άρχισε η ανάπτυξη του εμπορίου μεταξύ των κατοίκων της Πάρου και των Φοινίκων η Πάρος εξελίχθηκε σε μια μεγάλη ναυτική δύναμη, η οποία τον 8ο αι. π.Χ. ήλεγχε τις θαλάσσιες επικοινωνίες στο Αιγαίο, στον Βορρά, αλλά και κατά μήκος των ακτών της Θράκης. Το νησί άρχισε να αποκτά αποικίες και γύρω στο 708 π.Χ. ένα τμήμα Πάριων αποίκισε το νησί Θάσο, το οποίο ήταν πλούσιο σε κοιτάσματα διαφόρων μετάλλων. Τον 6ο αι. π.Χ. η γειτονική Νάξος πήρε από τη Πάρο τη σκυτάλη της κεντρικής δύναμης στο Αιγαίο.

Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου, όπου υπήρχαν διαφορές και συγκρούσεις μεταξύ των δημοκρατικών και των ολιγαρχικών στην Πάρο, ήταν προφανές, ότι θα ξεσπούσε πόλεμος μεταξύ των δύο αντίπαλων νησιών, ο οποίος συνεχίστηκε για πολλά χρόνια.

Κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων τμήμα του Πάριου στρατού συμπολέμησε με τους Πέρσες και ηττήθηκε. Η ήττα των Περσών οδήγησε στην αναχώρηση ενός Αθηναϊκού στόλου, υπό την ηγεσία του Θεμιστοκλή, ο οποίος εξανάγκασε τους Πάριους να παραδοθούν. Έτσι το νησί έγινε αναγκαστικά σύμμαχος της Αθήνας. Το 338 π.Χ. η Πάρος πέρασε στην κυριαρχία των Μακεδόνων και μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ανήκε για πολλά χρόνια στους Πτολεμαίους.

Μεταξύ του 1207 και 1389 το νησί περιήλθε στην εξουσία των Ενετών, υπό τον Μάρκο Σανούδο, και περιλαμβανόταν στο δουκάτο της Νάξου. Αυτή τη περίοδο χτίστηκε η Εκατονταπυλιανή. Τα επόμενα χρόνια το νησί ήταν υπό τη κυριαρχία των Φράγκων και των Τούρκων. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας η Πάρος κατάφερε να ξεφύγει από τη βαριά φορολογία των Τούρκων και να πληρώνει λιγότερους φόρους. Το νησί υπέφερε σημαντικά από τους Τουρκοενετικούς πολέμους (1644-1669 και 1684-1699), όπως επίσης και από επιδρομές πειρατών. Τον 17ο αι. η Νάουσα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα πειρατικά κέντρα της περιοχής. Κατά τη διάρκεια του Ρωσσοτουρκικού πολέμου 1770-77, η Πάρος περιήλθε στους Ρώσους, οι οποίοι την χρησιμοποίησαν ως ναύσταθμο για το στόλο τους. Μετά την Επανάσταση του 1821 η Πάρος απελευθερώθηκε και ενσωματώθηκε στο Ελληνικό Κράτος.

<επιστροφή>