[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΝΙΣΥΡΟ]

Νίσυρος

Η Νίσυρος οφείλει την ίδια την ύπαρξη της στο ηφαίστειο, αφού αναδύθηκε από τα νερά μετά από ισχυρές υποθαλάσσιες ηφαιστειακές εκρήξεις. Συγκαταλέγεται μαζί με τα Μέθανα, τη Μήλο και τη Σαντορίνη στα ενεργά ηφαίστεια της Ελλάδας. Όλα αυτά τα ηφαιστειακά κέντρα βρίσκονται κατανεμημένα κατά μήκος μιας ζώνης, η οποία αρχίζει από τον Ισθμό της Κορίνθου και καταλήγει στην Νίσυρο. Αυτή η ζώνη έχει σχήμα τόξου και ονομάζεται «ενεργό ηφαιστειακό τόξο του νοτίου Αιγαίου».

Η ειδυλλιακή όψη που εμφανίζει το νησί της Νισύρου οφείλεται στα διάφορα ηφαιστειογενή πετρώματα της. Από αυτό το νησί προέρχονται θειούχα πετρώματα, λατυποπαγή πετρώματα, ασβεστόλιθος, κοκκινόχωμα και άλλα. Το έδαφος του νησιού είναι εξαιρετικά γόνιμο.

Η ποσότητα του μάγματος που εκτοξεύτηκε από το ηφαίστειο ήταν τόσο μεγάλη που κατέστρεψε την κορυφή του και δημιούργησε μια καλδέρα. Οι δύο εκρήξεις που σημειώθηκαν χρονολογούνται κάμποσα χιλιάδες χρόνια πριν, πιθανότατα πριν 25.000 χρόνια. Μετά τον σχηματισμό του κρατήρα, διάφορες εκρήξεις δημιούργησαν στρώματα λάβας.

Πιθανολογείται ότι το ηφαίστειο εξερράγη το 1422. Το 1871 διάφοροι σεισμοί, δονήσεις, κόκκινες και κίτρινες φλόγες ακολούθησαν μια έκρηξη. Στάχτη και λάβα εκτοξεύτηκε και κάλυψε το έδαφος του Ράμμου, καταστρέφοντας τα οπωροφόρα δέντρα της περιοχής. Κατά την διάρκεια μιας τριήμερης έκρηξης το 1873 σχηματίστηκε ένας κρατήρας διαμέτρου 6-7 μ. και εκτοξεύτηκε στάχτη και μαύρη λάσπη. Στο Λακκί και Ράμμο σχηματίστηκε μια λίμνη με καυτό αλατούχο νερό που ξεχείλισε από τον κρατήρα. Η πιο πρόσφατη έκρηξη σημειώθηκε το 1888. Ήταν μια ισχυρή έκρηξη που εκτόξευσε ηφαιστειογενές υλικό, όπως επίσης λάσπη, λάβα και ατμό σε μια διάμετρο 25 μέτρων. Το 1956 παρατηρήθηκαν καπνοί κατά μήκος της δυτικής και νότιας πλευράς του Ράμμου.

Η Νίσυρος χαρακτηρίζεται σαν ένα κοιμούμενο ενεργό ηφαίστειο.

<επιστροφή>