[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΛΗΜΝΟ]

Λήμνος

Σύμφωνα με τον Όμηρο οι κάτοικοι της Λήμνου ήταν τμήμα της φυλής των Θρακών. Παρόλα αυτά ο Ηρόδοτος, όπως και ο Θουκυδίδης τους ονόμαζαν Πελασγούς (πρόκειται για κάποιους πειρατές που ο Διόνυσός μεταμόρφωσε σε δελφίνια). Αυτά όλα μπορεί να αντιπροσωπεύουν δύο τμήματα της προελληνικής ιστορίας. Πρόσφατες όμως ανασκαφές έδειξαν ότι η Λήμνος είχε τον πιο προηγμένο Νεολιθικό πολιτισμό στο Αιγαίο, όπως επίσης κατά την περίοδο του Χαλκού ένα πολιτισμό μινωικού και μυκηναϊκού τύπου, συνδεδεμένο με την Τροία και την Λέσβο, ο οποίος συνεχίστηκε χωρίς διακοπή μέχρι την Γεωμετρική περίοδο. Τον 8ο-6ο αι. το νησί φαίνεται να διατηρεί επαφές με τους Έλληνες της Στερεάς Ελλάδας, όμως από επιγραφές φαίνεται ότι πριν τον 6ο αι. οι κάτοικοι του δεν ήταν Έλληνες. Η γλώσσα τους δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί και τα νεκρικά έθιμά τους παρουσιάζουν ομοιότητες με εκείνα των Ετρούσκων στην Ιταλία. Ο Πολύβιος αναφέρει ότι το νησί ονομαζόταν αρχικά Αιθάλεια και ονομάστηκε πιθανόν Λήμνος από μια θεότητα που αναγνωρίζεται με την ονομασία Μεγάλη Θεά. Οι κυριότερες τελετές όμως, ήταν εκείνες που συνδέονταν με τον Ήφαιστο (λέγεται ότι πέταξε κάτω στη Λήμνο από τον Όλυμπο για να αναμειχθεί σε μια διαμάχη που είχαν οι γονείς του, ο Δίας και η Ήρα) και τους Καβείρους.

Η Λήμνος έπεσε στα χέρια των Περσών περίπου το 513 π.Χ. και άλλαξε χέρια περισσότερο από μία φορά πριν το τέλος των Περσικών πολέμων. Σε αυτό το νησί λέγεται ότι πέθανε ο Ιππίας μετά τον Μαραθώνα. Από το 477 π.Χ. το νησί προσχώρησε στην Δηλιακή Συμμαχία. Τα στρατεύματα της Λήμνου πολέμησαν στο πλευρό των Αθηναίων στα Σφακτέρια (425 π. Χ), στην Αμφίπολη (422 π.Χ.) και στις Συρακούσες (413 π. Χ). Παρέμεινε σχετικά ασφαλής για μικρές περιόδους, όσο ήταν υπό την κυριαρχία της Σπάρτης (404-393 π.Χ.), των Μακεδόνων. Το νησί επισκέφτηκε δύο φορές ο Διοσκουρίδης (162 και 165 μ.Χ.). Τον 2ο και 3ο αι. οι σοφιστές Φιλόστρατοι της Λήμνου απέκτησαν φήμη στην Ρώμη.

Το νησί αργότερα πέρασε στο Βυζάντιο. Είχε επίσκοπο τον 4ο αι. και έγινε μητροπολιτικό νησί κατά την διάρκεια της βασιλείας του Λέοντα του Ζ΄. Το 924 νικήθηκαν οι Σαρακηνοί από τον στόλο του Βυζαντίου και εκδιώχθηκαν από το νησί. Βενετσιάνοι έμποροι εγκαταστάθηκαν στη Λήμνο τον 11ο και 12ο αι. Τον 13ο-15ο αι. Βενετσιάνοι, Γενουάτες και Βυζαντινοί διεκδικούσαν όλοι μαζί το νησί και μετά το 1462 το διεκδίκησαν οι Βενετσιάνοι και οι Τούρκοι. Το 1349 ο Γρηγόριος Παλαμάς κατέφυγε στην Λήμνο. Μετά το 1670 οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν το νησί ως τόπο εξορίας για ανεπιθύμητες γι’ αυτούς προσωπικότητες. Οι Ρώσοι του Ορλόφ κατέλαβαν την Λήμνο στον πόλεμο του 1770, αλλά αμέσως μετά αναγκάστηκαν να εκδιωχθούν από τον Χασάν Μπέη. Η Λήμνος πέρασε στην κυριαρχία της Ελλάδας το 1829 για λίγους μόνο μήνες, πριν γίνει η ανταλλαγή της με την Εύβοια. Ενσωματώθηκε στο Ελληνικό Κράτος το 1912.
 

<επιστροφή>