[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ]

Κεφαλλονιά

Οι Κεφαλλονίτες κράτησαν αδιάκοπη επαφή με τη δύση, με το εμπόριο, την ανταλλαγή πολιτισμικών αγαθών, τις σπουδές νέων μαθητών σε δυτικά σχολεία. Όλα αυτά συντέλεσαν στο να καλλιεργηθεί μια δυτικού τύπου φιλελεύθερη σκέψη, που έδωσε μια ώθηση στον πολιτισμό.

Έτσι την περίοδο που η Στερεά Ελλάδα υπέφερε από την καταπιεστική Τουρκική κυριαρχία, η Κεφαλλονιά διένυε μια μοναδική πνευματική ανάπτυξη.

Από την παρουσία ασβεστόλιθων στο νησί δημιουργήθηκαν καρστικά πετρώματα. Με το πέρασμα των αιώνων τα υπόγεια νερά διέβρωσαν τους ασβεστόλιθους βράχους, δημιουργώντας διαδρόμους και κοιλότητες στην επιφάνεια της γης, αλλά και κάτω από αυτήν. Εξαιτίας των αλλεπάλληλων σεισμών, οι περισσότερες από τις σπηλιές είναι απύθμενες.

Στο Αργοστόλι, την πρωτεύουσα του νησιού, μπορεί να θαυμάσει κανείς ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο. Πρόκειται για τις ονομαστές Καταβόθρες, που είναι ξακουστές εδώ και αιώνες και έχουν γίνει αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Τα νερά της θάλασσας μπαίνουν σε ρωγμές του εδάφους δίνοντας την εντύπωση ότι εξαφανίζονται, ότι τα «καταπίνει η γη». Υπήρξαν πολλές θεωρίες γι’ αυτό το φαινόμενο που παρέμενε μυστήριο. (Στην πραγματικότητα μεγάλο μέρος από το θαλασσινό νερό βγαίνει στο χωριό Καραβόμυλος)

Κοντά στον Καραβόμυλο βρίσκεται το εντυπωσιακό σπήλαιο της Μελισσάνης. Το λιμναίο σπήλαιο ήταν γνωστό στους κατοίκους από τα αρχαία χρόνια. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σκαρφαλώσει στην σπηλιά χρησιμοποιώντας σχοινί. Σύμφωνα με τον μύθο, χιλιάδες χρόνια πριν, δεν υπήρχε νερό στο σπήλαιο και το μόνο πέρασμα από την επιφάνεια της γης ήταν ένα υπόγειο πέρασμα. Σμήνος μελισσών ζούσε μέσα στη σπηλιά. Τεράστιες κηρήθρες στο σχήμα σταλακτίτη έσταζαν μέλι. Έτσι εξηγείται ίσως και το όνομα του σπηλαίου «Μελισσάνη». Μετά από πολλούς σεισμούς δημιουργήθηκαν ρωγμές στον βράχο, με αποτέλεσμα το πέρασμα που υπήρχε, να χαθεί. (Ένα μέρος της οροφής του σπηλαίου έχει αποχωρήσει και έτσι οι ακτίνες του ηλίου διεισδύουν μέσα στη σπηλιά και χαρίζουν εκπληκτικούς χρωματικούς συνδυασμούς στο νερό.)

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ:
Το απύθμενο σπήλαιο βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Κεφαλλονιάς, 500 μέτρα από το χωριό Καραβόμυλος και περίπου 30 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας. Το μεγαλύτερο μήκος του σπηλαίου είναι 163 μέτρα, το πλάτος του 25 μέτρα στο ύψος του τούνελ και ελαφρώς μεγαλύτερο στο βόρειο τμήμα του.

Προχωρώντας στο τούνελ που ανοίχτηκε το 1963 βλέπει κάποιος την πιο εντυπωσιακή εικόνα που υπάρχει: ένα μέρος από την οροφή του σπηλαίου έχει υποχωρήσει με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα άνοιγμα μήκους 50 μέτρων και πλάτους 30 μέτρων.

Το άνοιγμα αυτό περιβάλλεται από πυκνούς θάμνους, βελανιδιές και ελαιόδεντρα. Το άνοιγμα αυτό απέχει 16 μέτρα περίπου από την επιφάνεια της λίμνης. Είναι εκπληκτική η εικόνα που δημιουργείται από τις ακτίνες του ηλίου κατά τη διάρκεια της ημέρας (κυρίως από τις 10.30 το πρωί μέχρι τις 13.00 το μεσημέρι) που αλλάζουν το χρώμα των νερών της λίμνης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται διαφορετικά χρώματα κάθε φορά στα τοιχώματα του σπηλαίου.

Μικρές βαρκούλες περιμένουν για να ξεναγήσουν τον επισκέπτη στη λίμνη. Οι βαρκάρηδες με χιούμορ ξεναγούν και συγκρίνουν τα σχήματα που έχουν οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες με διάφορα ζώα. Το νερό της λίμνης είναι ένα μείγμα πόσιμου και θαλασσινού. Η αναλογία πόσιμου-θαλασσινού είναι 5:1.

Η σκληρότητα του νερού είναι 77.1 βαθμοί και περιέχει 5,3 χλώριο. Όταν η εξωτερική θερμοκρασία είναι 23 βαθμούς Κελσίου η θερμοκρασία του νερού της λίμνης είναι 14 βαθμοί. Μετά από μια ξηρασία που συνέβη το 1992 το νερό της λίμνης συγκρινόταν με το θαλασσινό. Εξαιτίας της σύνθεσης του είναι ακατάλληλο για οποιαδήποτε χρήση. Δεν ζουν ψάρια σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, μόνο κάποια είδη χελιού και κέφαλου, τα οποία περνάνε από υπόγεια θαλασσινά κανάλια. Δεν υπάρχουν ίχνη μικροοργανισμών στο νερό.

Οι νυχτερίδες και τα περιστέρια έχουν φτιάξει φωλιές στις κοιλότητες της οροφής εδώ και χιλιάδες χρόνια και ως αποτέλεσμα έχει δημιουργηθεί μια στρώση κοπριάς.

Ευρήματα της σπηλιάς διαφόρων εποχών της Μετακλασικής (3ος αι. π.Χ.) και Πρωτοελλαδικής εποχής (4ος αι. π.Χ.) υπάρχουν στο Αρχαιολογικό Μουσείο στο Αργοστόλι. Δεν υπάρχουν στοιχεία προσφορών από άλλες εποχές και αυτό μάλλον εξηγείται επειδή υπήρχαν δυσκολίες στο να ταξιδέψει κανείς, με σκοπό η λατρεία του θεού Πάν και των Νυμφών (ιδιαίτερα της Νύμφης Μελισσάνης).

<επιστροφή>