[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ]

Κάλυμνος

Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Ουρανός και η Γαία είχαν πολλά παιδιά: Τους Τιτάνες, τους Γίγαντες, τους Κύκλωπες και τους Εκατόχειρες. Έχοντας υπόψη του ο Ουρανός ότι ένας από τους γιους του θα μπορούσε να τον εκθρονίσει, αποφάσισε να τους πετάξει όλους στα Τάρταρα, στον πάτο της γης. Ο Κάλυδνος όμως, ένας από τους γιους, έπεσε πάνω σ’ ένα κομμάτι γης, που αναδύθηκε και σχημάτισε ένα νησί, το οποίο ονομάστηκε «Το νησί του Κάλυδνου». Σήμερα, το κάθε νησί έχει το όνομά του και όλα περιβάλλουν το μεγαλύτερο, την Κάλυμνο. Όταν δει κανείς το νησί από ψηλά, βλέπει δυο τεράστια βουνά και δυο μικρές πεδιάδες, που λέγεται ότι μοιάζουν με τα πόδια του Κάλυδνου. Σύμφωνα με το μύθο, ο Κάλυδνος αρχικά ήταν θεός του Άδη, ο οποίος έγινε αργότερα θεός της θάλασσας, χωρίς να έχουν βρεθεί στοιχεία λατρείας του. Οι πρώτοι κάτοικοι της Καλύμνου ήταν Κάρες, Λέλεγες και Πελασγοί.

Οι Αχαιοί εγκαταστάθηκαν στο νησί μετά το τέλος του Τρωικού πολέμου, εγκαθιδρύοντας την πόλη του Άργους στην περιοχή των Αμφιθεάτρων. Αργότερα αποίκισαν το νησί οι Δωριείς από την Πελοπόννησο, που κατάφεραν να συνυπάρξουν αρμονικά με τους ντόπιους. Αφότου παραδόθηκαν οι Ελληνικές πόλεις της Μ. Ασίας στους Τούρκους, η Κάλυμνος πέρασε στα χέρια της βασίλισσας Αρτεμισίας από την Αλικαρνασσό, μιας αληθινής φίλης των Περσών. Η Κάλυμνος υπήρξε μέλος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας, υποστηρίζοντας τους Αθηναίους στον Πελοποννησιακό πόλεμο, όμως κατέληξαν πάλι να κυριαρχούνται από τους Πέρσες και την Αρτεμισία τη Β΄, καθώς η Ειρήνη του Ανταλκίδη, άφησε τα νησιά εκτεθειμένα. Η Κάλυμνος απελευθερώθηκε από τον στρατηγό του Μ. Αλεξάνδρου, Πτολεμαίο, το 333 π.Χ. Στα ελληνιστικά χρόνια η Κάλυμνος είχε παραδοθεί στη Κω, ενώ το 44 π.Χ. κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι αφού αφαίρεσαν όλους τους θησαυρούς τέχνης, επέβαλαν βαριά φορολογία στους κατοίκους του νησιού. Στα βυζαντινά χρόνια (330-1204 μ.Χ.) υπέφερε από πειρατικές επιδρομές και τον ζυγό Περσών και Σαρακηνών, ενώ οι σεισμοί το 535 μ.Χ. άλλαξαν το σχήμα του νησιού.

Το 535 μ.Χ. η Κάλυμνος πλήγηκε από έναν πάρα πολύ δυνατό σεισμό, με δονήσεις που κράτησαν 14 μέρες. Ως αποτέλεσμα η παλαιά πρωτεύουσα Κελλάρις χάθηκε κάτω από το νερό, και η Τέλενδος χωρίστηκε από την Κάλυμνο και έγινε ξεχωριστό νησί.

Το 1306 οι Ιππότες της Ρόδου κατέλαβαν το νησί, επιβάλλοντας βαριά φορολογία στους ντόπιους και αφήνοντας τους απροστάτευτους στις πειρατικές επιδρομές. Το 1495 ο άγριος Τούρκος Hamza κατέλαβε το νησί λεηλατώντας και κατασφάζοντας τους κατοίκους του. Δέκα χρόνια αργότερα, επιτέθηκε στο νησί ο Vayiezid, αλλά έφυγε τρομαγμένος απ’ την συντονισμένη προσπάθεια των ντόπιων και των ιπποτών. Το νησί καταλήφτηκε ξανά από τους Τούρκους το 1523 μ.Χ. Όπως όλα τα Δωδεκάνησα, έτσι και η Κάλυμνος, πήρε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821, αλλά το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1830) δεν συμπεριλάμβανε το νησί στα Ελληνικά σύνορα. Η Τουρκική κατοχή διάρκεσε έως το 1912, όταν Ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν την Κάλυμνο. Το 1943 πέρασε στα χέρια των Γερμανών μέχρι το Μάη του 1948, όπου τελικά το νησί ενώθηκε με την Ελλάδα. Από τον 12ο π.Χ. αιώνα ο Όμηρος αναφέρει ότι το νησί έστειλε στον Τρωικό πόλεμο δυο βασιλιάδες και τριάντα πλοία. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, μετά τον Τρωικό πόλεμο, τέσσερα πλοία του Αγαμέμνονα καταστράφηκαν κοντά στη Κάλυμνο, καθώς επέστρεφαν. Το πλήρωμά τους έμεινε στο νησί και έχτισε μια αποικία στο Άργος.
 

<επιστροφή>