[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΦΛΩΡΙΝΑ]

Φλώρινα

Η Φλώρινα συνέχισε να ανήκει στο ελληνικό κράτος υπό την ηγεμονία των απόγονων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και για περίπου δύο αιώνες υπήρξε το κέντρο ενός συνόλου μεγάλων κρατιδίων διοικούμενων από Μακεδόνες Βασιλείς. Αμέσως μετά την μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ η Μακεδονία έπαψε πια να είναι αυτόνομο κράτος και περιήλθε στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Τότε χωρίστηκε σε τέσσερις ημιαυτόνομες περιοχές. Παρόλο που ήταν υπό τον ρωμαϊκό ζυγό αυτές οι επαρχίες ευημέρησαν και προσέλκυσαν αποίκους από την Ανατολή και από την Ιταλία. Επίσης για πρώτη φορά έκαναν την εμφάνιση τους εβραϊκές κοινότητες στην περιοχή. Πάντως από επιγραφές γνωρίζουμε ότι οι Ρωμαίοι σταδιακά εξελληνίστηκαν.

Κατά τη διάρκεια του 3ου αι. μ.Χ υπήρξαν επιτυχείς εισβολές γότθων και άλλων συγγενικών σε αυτούς φυλών αλλά αυτές οι επιθέσεις αποκρούστηκαν και δεν οδήγησαν σε εθνολογική αλλοίωση της περιοχής. Το 324 μ.Χ το Βυζάντιο έγινε η πρωτεύουσα της ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αυτό είχε μια θετική επίδραση στην περαιτέρω ανάπτυξη της Μακεδονίας και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα του, την Θεσσαλονίκη, η οποία αναπτύχθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε θεωρούνταν εκείνη την εποχή η δεύτερη πιο σημαντική πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Με εξαίρεση κάποιων Λατίνων και άλλων λαών ο ελληνικός πληθυσμός της Μακεδονίας δεν άλλαξε μέχρι τον 7ο αι. μ.Χ όταν διάφορες σλαβικές φυλές ( Δραγουβίτες, Στρουμωνίτες, Σαγουδάτες και άλλοι) εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μακεδονίας. Με την άδεια των βυζαντινών διοικητικών αρχών αυτές οι φυλές δημιούργησαν μικρά σλαβικά κρατίδια γνωστά στο Βυζάντιο ως "Sclavineae". Καθ' όλη τη διάρκεια του 7ου αιώνα αυτοί οι Σλάβοι πολεμούσαν τους Βυζαντινούς και έκαναν επανειλημμένες επιθέσεις στην Θεσσαλονίκη, όμως χωρίς επιτυχία. Το 688 ο Ιουστινιανός ο Β' τους κατέρριψε αποφασιστικά σε μια μάχη και έτσι πολλοί από αυτούς κατέφυγαν στην Βιθυνία στην Μικρά Ασία. Για πολύ καιρό οι Σλάβοι ζούσαν ειρηνικά στις ελληνικές επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και όπως αναφέρουν πολλοί Βυζαντινοί ιστοριογράφοι πολλοί από αυτούς εξελληνίστηκαν.

Ο Οθωμανικός ζυγός κατά τον 15ο αιώνα προξένησε μεγάλες αλλαγές στον πληθυσμό των Βαλκανίων και ειδικότερα της Μακεδονίας. Οι χριστιανοί άρχισαν να εγκαταλείπουν τις πεδιάδες και έψαχναν καταφύγιο στα βουνά, ενώ η οικονομική και πνευματική ελίτ της χώρας κατέφυγε στην Δύση. Ταυτόχρονα, τούρκικες εθνότητες μετακόμισαν στη χώρα και εγκαταστάθηκαν κυρίως στην κεντρική Μακεδονία. Εκείνοι οι χριστιανοί που δεν άντεξαν την βαναυσότητα και τις ταπεινώσεις του οθωμανικού ζυγού, ασπάστηκαν το Ισλάμ. Γνωστοί ως Βαλαάδες αυτοί οι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι κατοικούσαν μέχρι την απελευθέρωση της Μακεδονίας το 1912 στην ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης. Αργότερα με την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923-1924 είχαν την ίδια τύχη με τους υπόλοιπους μουσουλμάνους και έτσι αποχώρησαν για την Τουρκία.

Η ανταμοιβή για τις προσπάθειες και τις θυσίες των συμμετεχόντων στην Μάχη της Μακεδονίας ήρθε μαζί με τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους ( 1912-1913). Σ' αυτή τη μεγάλη μάχη η Μακεδονία έδιωξε τον Οθωμανικό ζυγό που διέρκησε πάνω από πέντε αιώνες.

Στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου ( 10 Αυγούστου 1913) καθορίστηκαν τελικώς τα σύνορα των Βαλκανικών κρατών της Μακεδονίας. Το τμήμα της Μακεδονίας που περιήλθε στο Ελληνικό κράτος περιελάμβανε τα περισσότερα χωριά της Θεσσαλονίκης, με εξαίρεση ορισμένες επαρχίες οι οποίες σήμερα βρίσκονται στην Γιουγκοσλαβική και Βουλγαρική Μακεδονία.

<επιστροφή>