[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΔΡΑΜΑ]

Δράμα

Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής δημιούργησαν έναν οικισμό σε μια από τις τοποθεσίες της πόλης που χρονολογείται από το 5000 π.Χ . Αργότερα η λατρεία του Διόνυσου στην περιοχή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πορεία της ιστορίας της περιοχής. Ο Διόνυσος ήταν ο Θεός του κρασιού, της διασκέδασης και του θεάτρου. Τα αμπέλια της Δράμας παράγουν ακόμα και σήμερα ορισμένα από τα καλύτερα ελληνικά κρασιά. Από την Δράμα πέρασαν πολλές φυλές ,πολλοί λαοί και πολλά έθνη προσθέτοντας κάθε φορά ένα λιθαράκι στην πλούσια ιστορία της όπως Θράκες, Μακεδόνες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Εβραίοι, Φράγκοι και Οθωμανοί. Επίσης κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η Δράμα υπήρξε πρωτεύουσα κάποιας μεγαλύτερης επαρχίας.

Ο Δράμαλης ή ο Mahmud Dramali πασάς, ένας τοπικός άρχοντας, άρχισε από εκεί την εκστρατεία του για να σταματήσει την Ελληνική Επανάσταση που είχε ξεσπάσει στο νότο, αλλά απέτυχε ( ευτυχώς).

Η ύπαρξη ελληνόφωνων κατοίκων στα βουνά της βορείου Πίνδου κατά την περίοδο 2200-2100 π.Χ αποδεικνύεται μέσω ιστορικών στοιχείων και αρχαιολογικών ευρημάτων. Αυτές οι ελληνικές φυλές μάλλον ξέφυγαν από τον κύριο όγκο της οικογένειας των ινδοευρωπαϊκών φυλών κατά την 5η χιλιετία π.Χ και εξαπλώθηκαν στην σημερινή περιοχή της Δράμας, στη Βόρεια Ελλάδα. Κατά τούς πρώτους αιώνες της 2ης χιλιετίας π.Χ μπορούμε να ξεχωρίσουμε τρεις βασικές φυλές: α) την νοτιοανατολική ομάδα (που κατοικούσε στο βορειοδυτικό τμήμα της Θεσσαλίας) της οποίας εκπρόσωποι της ήταν η Ίωνες, β) την ανατολική ομάδα ( στη δυτική Μακεδονία) αποτελούμενη από τους Αρκαδίους και τους Αιολείς και γ) την δυτική ομάδα της οποίας βασικοί εκπρόσωποι ήταν οι Μακεδόνες.

Η Μακεδονία συνέχισε να είναι κομμάτι του ελληνικού κράτους υπό την ηγεμονία των απογόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και για περίπου δύο αιώνες υπήρξε το κέντρο ενός συνόλου μεγάλων κρατιδίων διοικούμενων από Μακεδόνες Βασιλείς. Αμέσως μετά την μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ η Μακεδονία έπαψε πια να είναι αυτόνομο κράτος και περιήλθε στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Τότε χωρίστηκε σε τέσσερις ημιαυτόνομες περιοχές. Παρόλο που ήταν υπό τον ρωμαϊκό ζυγό αυτές οι επαρχίες ευημέρησαν και προσέλκυσαν αποίκους από την Ανατολή και από την Ιταλία. Επίσης για πρώτη φορά έκαναν την εμφάνιση τους εβραϊκές κοινότητες στην περιοχή. Πάντως από επιγραφές γνωρίζουμε ότι οι Ρωμαίοι σταδιακά εξελληνίστηκαν.

Κατά τη διάρκεια του 3ου αι. μ.Χ υπήρξαν επιτυχείς εισβολές γότθων και άλλων συγγενικών σε αυτούς φυλών αλλά αυτές οι επιθέσεις αποκρούστηκαν και δεν οδήγησαν σε εθνολογική αλλοίωση της περιοχής. Το 324 μ.Χ το Βυζάντιο έγινε η πρωτεύουσα της ανατολικής Ρωμαικής Αυτοκρατορίας.

Αυτό είχε μια θετική επίδραση στην περαιτέρω ανάπτυξη της Μακεδονίας και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα του, την Θεσσαλονίκη, η οποία αναπτύχθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε θεωρούνταν εκείνη την εποχή η δεύτερη πιο σημαντική πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Με εξαίρεση κάποιων Λατίνων και άλλων λαών ο ελληνικός πληθυσμός της Μακεδονίας δεν άλλαξε μέχρι τον 7ο αι. μ.Χ όταν διάφορες σλαβικές φυλές ( Δραγουβίτες, Στρουμωνίτες, Σαγουδάτες και άλλοι) εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μακεδονίας. Με την άδεια των βυζαντινών διοικητικών αρχών αυτές οι φυλές δημιούργησαν μικρά σλαβικά κρατίδια γνωστά στο Βυζάντιο ως "Sclavineae". Καθ' όλη τη διάρκεια του 7ου αιώνα αυτοί οι Σλάβοι πολεμούσαν τους Βυζαντινούς και έκαναν επανειλημμένες επιθέσεις στην Θεσσαλονίκη, όμως χωρίς επιτυχία. Το 688 ο Ιουστινιανός ο Β' τους κατέρριψε αποφασιστικά σε μια μάχη και έτσι πολλοί από αυτούς κατέφυγαν στην Βιθυνία στην Μικρά Ασία. Για πολύ καιρό οι Σλάβοι ζούσαν ειρηνικά στις ελληνικές επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και όπως αναφέρουν πολλοί Βυζαντινοί ιστοριογράφοι πολλοί από αυτούς εξελληνίστηκαν.

Κατά το τέλος του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα οι κάτοικοι της Δράμας, στην πλειοψηφία τους χριστιανοί και με ελληνικές ρίζες, πήραν ενεργά μέρος στην Μάχη της Μακεδονίας με σκοπό να κερδίσουν την ελευθερία τους και να ενωθούν με το πρόσφατα ελεύθερο Ελληνικό Κράτος. Διάρκεσε περίπου 10 χρόνια, αλλά κατά το τέλος του Δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου η Δράμα ελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό ( 1η Ιουλίου 1913).

Η Δράμα πιστεύεται ότι καταλάμβανε την περιοχή της ηδωνικής πόλης,της Δράβησκου, κατά τον Θουκυδίδη (Ι, 100) εκεί που οι Αθηναίοι το 464 π.Χ κατατροπώθηκαν στην πρώτη ανεπιτυχή προσπάθειά τους να αποικίσουν την Αμφίπολη. Οι Ηδώνιοι, ένας λαός της Θράκης που κατοικούσε μεταξύ του Στρυμόνα και του Νέστου ήταν γνωστοί για τις οργιαστικές τελετές λατρείας τους προς τον Θεό Διόνυσο.

Η Δράμα έπαιξε σημαντικό ρόλο στα τέλη της Βυζαντινής εποχής. Ο Βονιφάτιος Μομφερατικός την οχύρωσε το 1205 και το 1317 η Ειρήνη Μομφερατικού, η δεύτερη σύζυγος του Ανδρόνικου του ΙΙ, πέθανε εδώ. Το 1371 την κατέλαβαν οι Τούρκοι.

Τον 14ο αιώνα η Δράμα έγινε μητροπολιτική μόνο και μόνο για να ενσωματωθεί με τις Σέρρες. Το 1619 η πόλη των Φιλίππων μεταφέρθηκε στη Δράμα και έτσι πήρε τον διπλό τίτλο " Φίλλιποι και Δράμα". Το 1924 χωρίστηκε και ο τίτλος πέρασε στην Καβάλα.

<επιστροφή>