[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ]

Δελφοί

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Δίας κάποτε ελευθέρωσε δύο αετούς, τον ένα από την ανατολή και τον άλλο από την δύση και στο σημείο που συναντήθηκαν, έριξε την ιερή πέτρα και όρισε το κέντρο της γης – τον ομφαλό του κόσμου. Η σπηλιά όπου η θεά Γή (η μητέρα Γη) συνήθιζε να προφητεύει, προστατευόμενη από τον γιο της τον δράκοντα Πύθωνα, χρονολογείται από την δεύτερη χιλιετηρίδα π. Χ. (Μυκηναϊκή περίοδος). Αυτή η σπηλιά βρίσκονταν στον δρόμο από τον Κορινθιακό κόλπο προς την Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα, σε μια περιοχή που ονομαζόταν τότε Πύθο. Όταν ο Απόλλωνας ήταν μωρό σκότωσε τον Πύθωνα και εγκατέλειψε αμέσως τους Δελφούς για να εξαγνιστεί. Μετά τον εξαγνισμό του επέστρεψε στους Δελφούς και ανάλαβε το Μαντείο, που από τότε περιήλθε στην κατοχή του.

Πέρα από τους μυθικούς υπαινιγμούς, η πράξη αυτή συμβόλισε την έναρξη της λατρείας του Δελφίνιου Απόλλωνα στην Κρισσαία γη από τους θαλασσοπόρους της Κνωσού. Ο Θεός αυτός έγινε γνωστός με το όνομα Πύθιος Απόλλωνας και η περιοχή από εκείνη την στιγμή ονομάστηκε Δελφοί. Πρωταρχικά, το Μαντείο βρισκόταν υπό την αυστηρή κυριαρχία της Κρίσσας. Το 590 π. Χ. απελευθερώθηκε και από αυτήν την ημερομηνία και μετά άρχισε η αληθινή ιστορία και η φήμη του μαντείου. Πολλοί ιεροί πόλεμοι ξέσπασαν για τον έλεγχο της περιοχής και του πλούτου που είχε μαζέψει το μαντείο.

Ο θαυμαστός πλούτος του μαντείου από νωρίς κίνησε το ενδιαφέρον πολλών πόλεων που επενέβησαν στην ανεξαρτησία των ιερέων και του μικρού κόσμου που τους περιέβαλε. Το 191 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατέκτησαν το μαντείο. Εκείνη η περίοδος χαρακτηριζόταν από λεηλασίες, αλλά και προσπάθειες για το αναβίωση του μαντείου. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν μπορούσε τελικά να σταματήσει την παρακμή των Δελφών και έτσι έπαψε σταδιακά να αποτελεί τον ομφαλό του κόσμου.

Οι πρώτες ανασκαφές ξεκίνησαν το 1838 και τελείωσαν το 1935. Ανακαλύφτηκαν το ιερό του Απόλλωνα με τους θησαυρούς (κτήρια όπου φυλάσσονταν τα αφιερώματα και θρησκευτικά αντικείμενα των πόλεων-κρατών), οι ναοί και οι περίβολοι που βρίσκονταν στην νότια πλευρά του Παρνασσού, στα δεξιά καθώς πλησιάζει κανείς από την Αράχοβα. Στο κέντρο του ιερού κυριαρχεί ο δωρικός ναός του Απόλλωνα. Η Ιερά Οδός, οδηγεί στον ναό και στις δύο πλευρές της έχει θησαυρούς, αγάλματα και αφιερώματα. Βορειοδυτικά του ναού βρίσκεται το θέατρο, όπου ελάμβαναν χώρα οι δελφικές γιορτές, χωρητικότητας 5.000 ατόμων. Το θέμα που κυριαρχούσε εκεί ήταν η αναπαράσταση της νίκης του Απόλλωνα κατά του δράκοντα Πύθωνα. Δυτικότερα και λίγο πιο πάνω από το θέατρο βρίσκεται το στάδιο, όπου διοργανώνονταν κάθε τέσσερα χρόνια τα Πύθια ή οι Πυθικοί Αγώνες.

Στην δεξιά πλευρά της εισόδου για το ιερό βρίσκεται η Κασταλία πηγή, όπου η Πυθία έπρεπε να καθαρθεί, προτού χρησμοδοτήσει και στα ανατολικά και κάτω από τον δρόμο βρίσκεται ο ναός της Προναίας Αθηνάς. Ευρήματα έδειξαν ότι ο ναός αφιερώθηκε σε μία θηλυκή θεότητα κατά την Μυκηναϊκή περίοδο. Η περίφημη θόλος ή η ροτόντα, ένα από τα πιο αξιόλογα οικοδομήματα της Αρχαιότητας, του οποίο ο σκοπός δεν έχει διευκρινιστεί μέχρι στιγμής, βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο ιερό.
 

<επιστροφή>