[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ]

Crete

Ο ιστορικός βίος της Κρήτης είναι τεράστιος σε χρονική έκταση και σε πλούτο. Γι’ αυτό το λόγο ο Κρητικός πολιτισμός θεωρείται η μητέρα του Ελληνικού πολιτισμού. Καμία άλλη περιοχή του ελληνικού χώρου δεν έχει τόσο μακρόχρονη και τόσο πλούσια ιστορική και πολιτισμική παράδοση, όσο η Κρήτη.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 ένας μεγάλος αριθμός ευγενών και επιστημόνων κατέφυγαν στην Κρήτη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την άνθιση του βυζαντινού πολιτισμού και της βυζαντινής τέχνης. Η Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Ηράκλειο ήταν ένα σημαντικό κέντρο βυζαντινού πολιτισμού, όπου άνθιζε η Θεολογία, η Φιλοσοφία, η Μουσική και η Λογοτεχνία.

Οι Κρητικοί θεωρούνται πολύ φιλικοί και παραδοσιακά πολύ φιλόξενοι άνθρωποι. Έχουν επίσης τις ιδιαιτερότητες τους. Πρώτα απ’ όλα είναι Κρητικοί και μετά Έλληνες. Για τους Έλληνες ή Κρήτη είναι ο τελευταίος προμαχώνας της ελευθερίας και μια πηγή διαφόρων πρακτικών και παραλογισμών που εδώ και καιρό έχουν εκλείψει από όλα τα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας. Για τους ξένους, οι Κρητικοί φαίνεται να ενσαρκώνουν όλες τις ελληνικές αρετές και τα πάθη, αλλά σε τετραπλάσιο βαθμό.

Η μετριοπάθεια περιφρονείται. Αντίθετα οι ζωοκλοπές, οι βεντέτες, οι γάμοι μετά από απαγωγή, οι τριήμερες γιορτές, η καρτερική αντίσταση σε καταδικασμένους αγώνες και η γενναιοδωρία στα όρια της αυταπάρνησης ήταν μέχρι πολύ πρόσφατα ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της κρητικής ζωής που συνέβαλλε στον δημιουργία του θρύλου που έλεγε για τους Κρητικούς ότι ήταν Υπερέλληνες, πράγμα το οποίο οι Κρητικοί φαίνεται να αντικρούουν. Η λεβεντιά, μια μύξη εξυπνάδας, ευκινησίας, μουσικότητας, θάρρους στις αντιξοότητες, αυτάρκειας και υπερηφάνειας είναι ένα χαρακτηριστικό των Κρητικών ανδρών και γυναικών.

Ο Κρητικός έχει αντιμετωπίσει πολλούς εχθρούς και αναρίθμητους τουρίστες με την ίδια αυτοπεποίθηση και σιγουριά που δίνει την εντύπωση της υπεροχής, πράγμα που έκανε τον Σικελό Ντον Φαμπρίτσιο να αναφωνήσει στο έργο του «Η Λεοπάρδαλη», « Ήρθαν για να μας μάθουν τρόπους, αλλά δεν θα τα καταφέρουν διότι είμαστε Θεοί.»

Οι Κρητικοί είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την μουσική και τον ρυθμό. Μέσω της μουσικής τους εκφράζουν τα συναισθήματά τους, την χαρά και την λύπη, την αγάπη και το πάθος τους για ζωή. Τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούν είναι η λύρα, το μαντολίνο και το λαούτο. Η πιο φημισμένη μορφή μουσικής έκφρασης είναι η ξακουστή μαντινάδα, ένα ποιητικό 15σύλλαβο κουπλέ, το οποίο εκφράζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους.

Οι Κρητικοί αγαπούν πολύ τον χορό. Ορισμένοι από τους πιο γνωστούς χορούς είναι ο συρτός, ο πεντοζάλης, η σούστα και ο μαλεβιζιώτης.

Τα παραδοσιακά υφαντά, πλεκτά, όπως επίσης τα κεντήματα που φτιάχνουν οι Κρητικές είναι πολύ ξακουστά.

Σήμερα περίπου το 30% της κρητικής γης καλλιεργείται. Η μεγαλύτερη πεδιάδα της Κρήτης είναι αυτή της Μεσσαράς, με 45 χλμ. μήκος και 10 χλμ. πλάτος, και βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Ηρακλείου.

Η Κρήτη παράγει υψηλής ποιότητας ελαιόλαδο. Λέγεται ότι υπάρχουν στην Κρήτη γύρω στα 13 εκατομμύρια ελαιόδεντρα. Αυτό αντιπροσωπεύει περισσότερο από το 1/3 ολόκληρης της ελληνικής σοδειάς.

Τα σταφύλια είναι επίσης ένα από τα κυριότερα εξαγωγικά αγαθά της Κρήτης, με 10.000 τόνους ετησίως. Τα κρητικά κρασιά, ανέκαθεν ήταν πολύ γνωστά για την ποιότητα τους.

<επιτσροφή>