[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ]

Αστυπάλαια

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους η Αστυπάλαια κατοικήθηκε αρχικά από τους αποίκους Κάρες, πολύ πριν τα χρόνια καταγραφής της ιστορίας. Γνώρισε μεγάλη άνθηση κατά την Ελληνιστική περίοδο λόγω της αλιείας και της γεωργίας της. Στην αρχαία Αστυπάλαια υπήρχαν πολλά αρχαϊκά κτίσματα, όπως ο ναός της Αθηνάς, Ασκληπιού, Απόλλωνα και Άρτεμης. Οι κάτοικοι λάτρευαν τον θεό Δία, τον Διόνυσο και την Δίκτυννα, όπως και τους ήρωες Αχιλλέα και Κλεομήδη.

Κατά την Μινωική εποχή πέρασε στην κατοχή των Κρητών και αργότερα στην κατοχή της Ελλάδας εξαιτίας των αποίκων που είχαν έρθει από τα Μέγαρα.

Γνώρισε πολύ μεγάλη ευημερία και πλούτο και αυτό άλλωστε αποδεικνύεται από τα διάφορα ευρήματα που βρέθηκαν στις ανασκαφές και ήταν κυρίως κέρματα.

Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι το έδαφος της Αστυπάλαιας είναι ο εχθρός όλων των φιδιών. Οι Ρωμαίοι που εκτιμούσαν πολύ τα εδέσματα της κάθε χώρας έλεγαν ότι η Αστυπάλαια «γεννάει ψάρια», εξαιτίας της μεγάλης ποσότητας και υψηλής ποιότητας ψαρικών που έχει. Ο Πλίνιος απέδωσε θεραπευτικές ιδιότητες στα σαλιγκάρια του νησιού.

Το 436 π.Χ. το νησί πέρασε στην ηγεμονία της Αθήνας και η ετήσια οικονομική εισφορά του σύμφωνα με τους καταλόγους ανερχόταν στις 12.000 δραχμές. Εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης στο Αιγαίο, ανάμεσα στην Ρόδο, Κω, Κνίδο και την Ηπειρωτική Ελλάδα, η Αστυπάλαια υπήρξε χώρος διεκδίκησης κατά τον 5ο και 4ο αι. π.Χ. και κατακτήθηκε από Βυζαντινούς και Ρωμαίους που την χρησιμοποίησαν ως ορμητήριο κατά των πειρατών. Κατακτήθηκε από τους Ενετούς το 1207, Τούρκους το 1540 και Ιταλούς από το 1912 έως το 1945. Τελικά ενώθηκε με την Ελλάδα όπως και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα το 1948.

Η πρωτεύουσα της Αστυπάλαιας, η Χώρα, είναι χτισμένη σ’ έναν απότομο λόφο και δεσπόζει πάνω από το ογκώδες και αυστηρό κάστρο των Ενετών. Τα μικρά κατάλευκα τετράγωνα σπιτάκια με τις έντονα βαμμένες πόρτες και παράθυρα ακολουθούν την καμπύλη του λόφου, σαν μια συνεχόμενη λωρίδα μέχρι την θάλασσα. Είναι τόσο κοντά χτισμένα το ένα με το άλλο που οι εξωτερικοί τοίχοι των σπιτιών που βρίσκονται ψηλότερα, σχηματίζουν το τείχος του ενετικού κάστρου.
 

<επιστροφή>