[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ]

Αίγινα

Η Αίγινα σύμφωνα με τον θρύλο πήρε το όνομά της από την κόρη του Ασωπού. Την απήγαγε ο Δίας, ο οποίος την έφερε στο τότε ακατοίκητο νησί. Εκεί γεννήθηκε ο γιος τους που ονομάστηκε Αιακός και αργότερα έγινε βασιλιάς του νησιού. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους το νησί κατοικήθηκε από την Νεολιθική εποχή και εκτιμάται ότι εκεί γεννήθηκε ο Αριστοφάνης.

Τα έργα του Παυσανία δηλώνουν ότι ο ναός της Αφροδίτης, του Απόλλωνα, της Αρτέμιδος, του Διονύσου και Ασκληπιού είχαν χτιστεί κοντά στο λιμάνι. Ένας κίονας ήρθε στο φως από το ναό του Απόλλωνα, Δωρικής περιόδου, 6ου αι. π.Χ. και μπορεί κανείς να τον θαυμάσει στο γραφικό λόφο Κολώνας. Το πιο σημαντικό αξιοθέατο βρίσκεται στα ανατολικά του νησιού κοντά στην Αγ. Μαρίνα και είναι ο ναός της Αφαίας. Η Αφαία ήταν θεά της αρχαιότητας και προστάτευε το νησί.

Πέρα όμως από τα αρχαία απομεινάρια, το νησί διαθέτει πολλές αμμουδιές για τους λάτρεις της θάλασσας. Επίσης στην Αίγινα μπορεί κανείς να επισκεφτεί πολλά μικρά γραφικά ψαροχώρια και άλλα μέρη με διαφορετικής ομορφιάς τοπία.

Στα νότια της πρωτεύουσας της Αίγινας βρίσκεται το παραλιακό χωρίο Μαραθώνας και λίγο πιο νότια η Πέρδικα, το ψαροχώρι με τις όμορφες ακρογιαλιές, απ΄ όπου μικρά καραβάκια μεταφέρουν τους επισκέπτες στα νησάκια Αγκίστρι και Μονή.

Η Αίγινα κατέχει μια από τις πιο μοναδικές γεωγραφικές θέσεις στην Ελλάδα, είναι κυριολεκτικά στην μέση του Σαρωνικού κόλπου, μεταξύ Αθήνας, Κορίνθου και Επιδαύρου. Έχει κατοικηθεί από την Νεολιθική εποχή και υπάρχει υλικό που διασώζεται μέχρι σήμερα και μας φανερώνει πολλά για τον πολιτισμό και την ζωή των πρώτων αυτών κατοίκων.

Γύρω στο 850 π. Χ. κατοικήθηκε από Δωρικές φυλές προερχόμενες από την Επίδαυρο. Τον 7ο αι. π. Χ. η Αίγινα είχε γίνει ήδη μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις και γνωρίζουμε ότι ήταν μια από τις πρώτες ελληνικές πόλεις που διέθετε νομισματοκοπείο. Καθώς ήταν πόλη- σύμμαχος με την Σπάρτη και άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, για πολλά χρόνια ήταν σημαντικός αντίπαλος της Αθήνας στο χώρο της ναυτιλίας, μέχρι που έχασε σε δύο μάχες και καταλήφτηκε από τους Αθηναίους το 475 π.Χ. Κατά την περίοδο της ακμής το νησί ήταν ήδη γνωστό για τα εργαστήρια χαλκού, μπρούτζου και κεραμικής των οποίων έργα κοσμούσαν διάφορους ναούς. Ο πιο γνωστός είναι ο ναός της Αφαίας, μιας τοπικής θεότητας που συνδέεται με την Κρητική θεά Βριτομάρτις, της οποίας άρεσε το κυνήγι και γι’ αυτό την συμπαθούσε η θεά Άρτεμις. Σ’ ένα επιβλητικό μπαλκόνι, το οποίο βλέπει προς τον Σαρωνικό κόλπο, 12 μίλια από την πόλη, υψώθηκε την Αρχαϊκή περίοδο ένας ιερός τόπος. Περίπου το 510 π.Χ. αυτός ο ναός καταστράφηκε και αντικαταστάθηκε από ένα καινούργιο μεγάλο Δωρικό ναό, ένα από τα αρχιτεκτονικά μεγαλουργήματα της Αρχαϊκής περιόδου. Πρόκειται για ένα περίπτερο ναό με έξι δωρικούς κίονες σε κάθε πρόσοψη και 12 σε κάθε πλαϊνή πλευρά, φτιαγμένους από πωρόλιθο Αιγίνης, με μαρμάρινα διακοσμητικά στοιχεία και ζωγραφισμένες εικόνες. Στο εσωτερικό, αποτελείτο από ορθογώνιο δωμάτιο (σηκό) με δυο μικρές στοές τον πρόδρομο και οπισθόδρομο. Η αρχική πολυχρωμία έχει χαθεί. Παρόλα αυτά ένα μεγάλο κομμάτι από τους κίονες και το επιστύλιο, τα αετώματα, τις μετώπες και τους τοίχους αναστηλώθηκαν μεταξύ 1956 και 1960.

Σήμερα η αρχαία τοποθεσία ονομάζεται Κολώνα, εξαιτίας της μοναδικής κολώνας που έχει μείνει και δεσπόζει πάνω απ’ τα ερείπια. Στο αρχαιολογικό μουσείο μπορεί κανείς να δει σημαντικά εκθέματα από τον ναό της Αφαίας και του Απόλλωνα. Το Αυστριακό Ινστιτούτο εργάζεται στην τοποθεσία αρκετό καιρό κάνοντας έρευνες.

Υπήρχαν πολυάριθμα απομεινάρια της πρώιμης και μεταγενέστερης Ελλαδικής εποχής τα οποία είναι ορατά στον αρχαιολογικό αυτό χώρο. Η κολώνα ήταν τμήμα του ναού του Απόλλωνα, ο οποίος κάποτε πίστευαν ότι ανήκε στην θεά Αφροδίτη. Λέγεται ότι χτίστηκε το 520- 500 π. Χ. αλλά ακόμη κάποιοι επιστήμονες είναι διστακτικοί στο να αποδεχτούν αυτή τη χρονολογία. Ήταν σίγουρα Δωρικού ρυθμού και ήταν χτισμένος επίσης από πωρόλιθο Αιγίνης. Ήταν περίπτερος με 6 κολώνες στις στενές πλευρές και 12 στις μακριές. Ένα ρωμαϊκό φρούριο χτίστηκε εκεί και σώζονται τμήματα του προς την κατεύθυνση της θάλασσας. Δυστυχώς κατά την διάρκεια κατασκευής του λιμανιού επί Καποδίστρια, χρησιμοποιήθηκαν συσσωρευμένοι κυβόλιθοι από το οικοδόμημα για να φτιαχτεί ο μόλος.
 

<επιστροφή>